|
|||
| Candu si podiat viaggiai cun
animalis bius, a sa torrada de Africa, potau sempiri papgalus cinixalis
coa arrubia. A su chi narant is espertus est su chi tenit prus memoria de
totus is papagalus. Imitat e arregodat boxis, sonus a sa perfetzioni. A su
puntu de fai cunfundi sa genti cun su chi imitat. Is chi dhus hianta bius
e intendius chistionendi, nd’abarranta incantaus e disigiosus de ndi podi
tenni unu. Amigus e parentis, candu iscianta ca depia viagiai si
prenotanta po’ unu papagalu. No podendi acuntentai a totus, cicau iscusas
e, a botas, dhis narau craru e tundu su diciu castedhaiu: “si bolis piscis
t’inciundis su cu... curu!”. Cun s’inventzioni de su dopiu fundu de su scatedhu ch’imperau po ndi dhus potai, hia potziu acuntentai a medas. Intreghendidhus fia is elogius de is calidadis de s’animali ispieghendi cumenti e innui bivinti, ita pàpanta, cantus annus bivinti, cumenti dhus càssant... A botas narau cantu mi fut costau puru, ma de custu, no ndi dhis impotàt nudha! “Chi chistiònat gei ti dh’hap’a pagai...” “Cuadhu miu no mròxasta ca gei crescit su forraini!” Mai biu unu sodhu. Donnia papagalu tenit un’aventura differenti. Un’ota nd’hia potau dus paris in d’unu scatedhu. Po chi no hessinti cetau in viagiu, hia dividiu su fundu de su scatedhu cun d’una tauledha. Issus a basciu e in pitzus, ponia unu segundu fundu e acabau de preni su scatedhu cun fruta esotica, màndigu locali po is papagalus. In pitzus totu e beni in vista hìa postu unu pitoni in liana chi m’hiant arreghelau is cristianus de su villaggiu aburé de Ebrà, in Costa d’Avorio. Po cumenti fut trotoxada sa linna e po cumenti dh’hianta pintau, parìat propiu berus. Arribu a Roma. Passu de s’aeroportu internatzionali a su natzionali. Atziu in sa scala e lompu ananti de una hostess sarda. Sentza de mi saludai, cun is ogus fissus a su pitoni, arriendi e timendi, torrat agoa, si tocat sa lingua cun su didu lingi pingiadas e si dhu potat a s’arguena narendi: “Ahi, ca mi ndi seu atzicada...” Po dh’assiguarai, tocu s’animali e dhi naru ca no est cosa de timi. Si ponit a arriri po su chi dhi fuat sutzediu e osservat “Est troppu beni fattu!”. Brintu e bandu a mi setzi in is utimus sedilis. Pongu su scatedhu in d’una poltrona libera e mi preparu po sa patentza ponendimi sa cintura. Intendendisì firmus e tranquillus cudhus pestas de papagalus, cumentzant a arroi sa canna bambù de su scatedhu. S’hostess passat po controlai e intendit su morighingiu. Torrat a fissai su... pitoni e: “Mi pariat de intendi...”. “Est su de prima, est ancora de linna...” dhi naru a boxi ata po no fai intendi su trumbulu de is papagalus. “Est s’impressioni... abarrit tranquila”. Cun d’un’aturu chi nd’hia potau, deu e is cumpangius de viagiu, arribaus a mengianu de Abidjan, si fustus depius firmai e passai sa notti in albergu. Su papagalu teniat is alas ispitzadas. Ndi dhu bogu de su scatedhu e dhu pongu in sa bràziga de su banniu. Nci besseus e brintat a s’aposentu sa serbidora po fai is fainas in s’aposentu. Brintat a su banniu e su papgalu dh’arricit a alas ispratas cun d’unu crà chi dh’hiat fatta ispramai. Nci bessit currendi, a itzerrius. “Signora, narat a sa meri, c’è un’aquila nel bagno...” Su chi si fut adattau melus de totus creu chi siat istetiu su chi hia potau a fradi miu e a sa mulleri chi si ndi fut innamorada a su puntu de fai ingelosiri su madiru... “Tui arrìs, dhi naràt issu, dh’hap’a isciri pagu chi siat mascu o femina!”. In prus de sa gelosia dhi tenìa feli po duas cosas: “pàpat, cantat e no fait nudha; poi an ca bivit prus de ottant’annus. Deu, dhu bociu prima chi mroxa deu...” Espertu in vigilantza, po dhu fai trabalai, hiat istruìu s’animali po fai su guadrianu in domu sua. Candu dhi fut patu preparau, iscrìt unu cartellu in sadru e italianu:“Castia cun su papagalu! – Attenti al papagallo!”. Donniunu chi passàt in sa bia e ligìat fiat is commentarius a modu suu. Sa genti onesta arrìat e seguìat deretta. Ma una dì passat unu piciocu chi no timìat mancu is carabineris e figureus sì sa timorìa chi dhi podiat fai unu papagalu po si chi bollìat fai. Ligit, si nd’arrìt. Castiat su logu, beni isolau, tranquillu. “Bella positzioni. Innoi nci potzu fai affarius. Custu po imparai a su tontu chi hat postu su cartellu ca deu... timu a unu papagalu! Hiat a essi bellu a ndi dhi furai totu. Ma castiai si unu depat arribai a iscriri una tontesa simili. Abarra siguru ca no ti dha sarvas e totu. Una dì o s’àtara ti ndi furu fintzas is migias de is peis!” Si ndi ‘andat pentzendi cumenti e candu andai a fai su chi hiat promitiu. In su mentras hiat cumentzau a ispiai is bessidas de su meri e de sa mulleri. Benit a isciri ca donnia lunis lassànta su logu solu e bandànt a Santuidu o a Castiadas e dhui abarrànta totu sa dì. “Tengu totu su tempus chi bolu. Ndi dhi furu fintzas e sa funi po ispràxi is pannus...” Unu lunis a mengianu s’impostat e dhus bit patendi in macchina. Fut tranquillus e sigurus. Po melus brula, si fùant iscarescius de serrai sa pota a crai. Facci a is duas de a merì, attidat su muredhu, ispingit sa pota e bit un àteru cartellu a intrus de domu cun sa propiu iscritta a litteras prus mannas. Cument’e nai: “La ca ses avetiu, pentza a su chi ses fendi... No brintis ch’est pirigulosu!”. No dhu podìat crei. “Ma possibili chi siat o chi mi cretat aici tontu de timi unu papagalu? Ma in cali mundu est bivendi cun sa conca?! Ndi dhi furu fintzas e sa mutadella chi tenit in frigo!” E sighit avantzendi. Oberit sa pota de coxina e bit su papagalu in sa santzainedha a conca piegada a una fiancu e a ogus fissus a su strangiu. Firmu, tranquillu. Mancu acìnnidu de si bolai o de timi. Ma no dh’hìat saludau de siguru cumenti saludàt a su meri e a sa mulleri cun d’unu “Ciau!”. “Ah, tui ses su pirigulosu? Su grandu guadrianu chi fait a timi sa genti alena? La cumenti tremu! E ita mi fais? M’ispìtzulas a trotoxus? Ah? No muchas, nou? Ita nòmini t’hat postu su meri tuu, pipu o pappa? Arturoooo! Ita ti nanta? Mi parit ca su chi est timendi ses tui. Deu de siguru, no!” Su papagalu dhu castiàt e sighìat indifferenti a sa cumedia de su strangiu santziendisì. Donnia tanti castiàt a foras, conca a sa pota obeta a pratza. E torràt a si santziai. Su furuncu dhu castiàt cun crosidadi, ma fut giai pedrendi sa passientzia. Su papagalu dh’hìat fattu iscaresci sa faina chi depiat fai. “Ndi dhi furu totu! Su papagalu puru!”. S’acostat a s’animali, dhi fait unas cantu fintas po dh’aciapai e dhi nàrat: ”Has cumprendiu ca ndi furu a tui puru, sì o nou?...” Dhi ‘etat sa manu a sa schina, dhu stringit e su papagalu nci ghetat su tzerriu chi dh’hìat imparau su meri po itzerriai is canis: “Booobi!!” Arrafieli Boi |
Quando si poteva viaggiare
con animali vivi, tornando dall’Africa, portavo sempre dei pappagalli
cenerini coda rossa. A quel che dicono gli esperti è quello che ha più
memoria di tutti i pappagalli. Imita e ricorda voci, suoni alla
perfezione. A tal punto che la gente lo confonde con quello che imita.
Coloro che l’avevano visto e sentito parlare, rimanevano meravigliati e
desiderosi di poterne avere uno. Amici e parenti, quando sapevano che
dovevo viaggiare, si prenotavano per un pappagallo. Non potendo
accontentare tutti, cercavo scuse e, a volte, dicevo loro chiaro e tondo
il detto cagliaritano: “se vuoi pesci, bagnati il... sedere” Con l’invenzione del doppio fondo del cesto che utilizzavo per portarli, avevo potuto accontentare molti. Consegnandoli, facevo l’elogio delle qualità dell’animale spiegando come e dove vivono, cosa mangiano, quanti anni vivono, come li prendono... Certe volte dicevo anche quanto l’avevo pagato, ma questo particolare non interessava a nessuno. “Se parla, te lo pagherò...”. “Cavallo, mio, aspetta a morire... finché cresce il foraggio!” Mai visto un soldo! Ogni pappagallo ha un’avventura diversa. Una volta ne avevo due insieme in un cesto. Perché non bisticciassero in viaggio, avevo diviso il fondo del cesto con del compensato. Loro sotto e sopra, mettevo un doppio fondo e finivo di riempire il cesto con della frutta esotica, alimenti locali per i pappagalli. In alto e bene in vista avevo messo un pitone in liana regalatomi dai cristiani del villaggio aburé di Ebrà, in Costa d’Avorio. Da come era ricurva la legna e da come l’avevano pitturata, sembrava proprio vero. Arrivo a Roma. Passo dall’aeroporto internazionale a quello nazionale. Salgo la scaletta e arrivo davanti a una hostess, sarda. Senza salutarmi, con gli occhi fissi nel pitone, ridendo e spaventata, torna indietro, si tocca la lingua con il dito indice e se lo porta alla gola dicendo: “Ahi, che mi sono spaventata...” Per rassicurarla, tocco l’animale e le dico che non è cosa di cui aver paura.Si mette a ridere per quello che le era successo e osserva: “E’proprio ben fatto!”Entro e vado a sedermi negli ultimi sedili. Metto il cesto su una poltrona libera e mi preparo per il decollo mettendomi la cintura. Sentendosi fermi e tranquilli i due pappagalli, cominciano a rodere le canne di bambù del cesto. L’hostess passa per controllare e sente quel traffico. Fissa di nuovo il... pitone e mi dice: “Mi sembrava di sentire...”. “E’ lo stesso di prima, è ancora di legno...”, le dico a voce alta per coprire il rumore dei pappagalli. “E’ l’impressione... stia tranquilla”. Con un altro che avevo portato, io e i compagni di viaggio, arrivati a Roma da Abidjan, ci eravamo dovuti fermare e passare la notte in albergo. Il pappagallo aveva le ali tagliate. Lo tiro fuori dal cesto e lo metto nella vasca da bagno. Noi usciamo e entra nella stanza la donna di servizio per il riassetto. Entra nel bagno e il pappagallo la riceve con un c r à terrorizzandola. Esce di corsa, gridando: “Signora, dice alla padrona, c’è un’aquila nel bagno...! Quello che si era adattato
meglio di tutti credo che sia stato quello che avevo portato a mio
fratello e alla moglie che se n’era innamorata al punto da far ingelosire
il marito... Raffaele Boi |
||